Cholesterol
Jest to podstawowy steryd syntetyzowany w organizmie człowieka z „aktywnego octanu”, a także przyjmowany w pokarmach. We krwi przenoszony jest z albuminami. Prawidłowe stężenie cholesterolu całkowitego wynosi 150-200 mg/100 ml krwi. Jego wzrost powyżej normy powoduje rozwój miażdżycy. Niski poziom frakcji HDL(dobrego cholesterolu) jest obecnie jednym z podstawowych wskaźników diagnostycznych w ocenie ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Przebadano 14 tys. amerykańskich lekarzy i zaobserwowano, że poziom cholesterolu HDL poniżej 30 mg/dl (<0,9 mmol/l) stanowi niezależny czynnik ryzyka niedokrwiennej choroby serca i to w populacji osób z pożądanym poziomem całkowitego cholesterolu poniżej 200 mg/dl (<5,2 mmol/l). Wyliczono, że każde obniżenie stężenia cholesterolu HDL o 1mg/dl poniżej 30mg/dl powoduje wzrost ryzyka chorób układu krążenia o 2% u mężczyzn i o 3% u kobiet, szczególnie po menopauzie. Jest bowiem faktem udowodnionym, że estrogeny stymulują syntezę HDL. Dlatego też kobiety żyją o 5-10 lat dłużej niż mężczyźni w porównywalnych warunkach życia. W zgodności z tym spostrzeżeniem pozostaje obserwacja szybkiego rozwoju miażdżycy u myszy z niskim stężeniem HDL. Dzięki obecności w cząsteczce HDL enzymu paraoksygenazy i witaminy E wysokie stężenie HDL może zapobiegać procesowi utleniania LDL w ścianie naczynia (rozwój miażdżycy), a także przeciwdziałać procesowi agregacji płytek krwi. Główną fizjologiczną funkcją HDL jest wiązanie i transport cholesterolu z komórek tkanek obwodowych do wątroby, gdzie jest on degradowany do kwasów żółciowych. U osób z nadwagą i/lub otyłością brzuszną (wisceralną) napływa nadmiernie kwas tłuszczowy do wątroby i zwiększona jest produkcja trójglicerydów, tj. VLDL co prowadzi do zaburzeń metabolicznych. Ponadto dominacja w osoczu cząsteczek LDL typu B zwiększa ryzyko choroby niedokrwiennej serca. Powszechnie akceptowane badania prospektywne wskazują, że w miarę redukcji LDL (zły cholesterol) wydatnie zmniejsza się śmiertelność z powodu zawału i/lub udaru mózgu. Dlatego ważna jest prawidłowa dieta i wysiłek fizyczny. Zalecane jest spożywanie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega 6 występuje głównie w kwasie linolowym , który zawarty jest w olejach: krokoszowym, słonecznikowym, kukurydzianym i sojowym, a także w margarynach z nich produkowanych. Ogólne spożycie kwasu linolowego nie powinno przekraczać 10% ogółu energii. Przedstawicielami wielonienasyconych kwasów omega 3 jest kwas alfalinolenowy występujący w oleju lnianym, rzepakowym, rybach i ssakach morskich a także w planktonie morskim. Kwasy te obniżają stężenie trójglicerydów w surowicy i cholesterolu we frakcji VLDL. Wykazują także działanie antyarytmiczne, antyagregacyjne i przeciwzapalne. W badaniu Zutphen stwierdzono redukcję zgonów wieńcowych o 50% u mężczyzn, którzy spożywali co najmniej 30 g ryb dziennie w porównaniu z tymi co nie spożywali ryb. Ponadto błonnikowi pokarmowemu przypisuje się ważną rolę w zachowaniu zdrowia i profilaktyce chorób układu pokarmowego, otyłości, cukrzycy i miażdżycy. Osoby dorosłe powinny spożywać 30-40 g błonnika pokarmowego dziennie. Aby to osiągnąć należy spożywać od 500 do 1000 g warzyw i owoców dziennie (łącznie z ziemniakami) oraz co najmniej 5 porcji produktów zbożowych.
|
Miernik stopnia nadwagi |

|
20-24,9 kg/m2
m.c. prawidłowa
25-29,9 kg/m2 – nadwaga
30-39,9 kg/m2 –otyłość
≥ 40 kg/m2 otyłość ciężka |
|
Miernik typu otyłości |

|
W otyłości brzusznej
u mężczyzn WHR ≥1,0,
u kobiet WHR ≥ 0,85 |
|
Miernik prawdopodobieństwa zaburzeń metabolicznych |
Obwód brzucha
w talii |
Prawdopodobieństwo zaburzeń zwiększone, jeżeli BMI ≥ 25 kg/m2,
a obwód brzucha ≥ 94 cm
u mężczyzn
i ≥ 80cm u kobiet.
Prawdopodobieństwo duże, jeżeli u mężczyzn ≥ 102 cm,
a u kobiet ≥ 88 cm |
|
Wzrost (cm) |
Należna masa ciała (kg) |
Nadwaga (kg) |
Otyłość (kg) |
|
145 |
42-52,9 |
53-62,9 |
>63 |
|
148 |
44-54,9 |
55-65,9 |
>66 |
|
150 |
45-55,9 |
56-67,9 |
>68 |
|
152 |
46-57,9 |
58-68,9 |
>69 |
|
154 |
47-58,9 |
59-70,9 |
>71 |
|
156 |
49-60,9 |
61-72,9 |
>73 |
|
158 |
50-61,9 |
62-74,9 |
>75 |
|
160 |
51-63,9 |
64-76,9 |
>77 |
|
162 |
53-65,9 |
66-78,9 |
>79 |
|
164 |
54-66,9 |
67-80,9 |
>81 |
|
166 |
55-68,9 |
69-82,9 |
>83 |
|
168 |
56-70,9 |
71-84,9 |
>85 |
|
170 |
58-71,9 |
72-86,9 |
>87 |
|
172 |
59-73,9 |
74-88,9 |
>89 |
|
174 |
61-75,9 |
76-90,9 |
>91 |
|
176 |
62-76,9 |
77-92,9 |
>93 |
|
178 |
63-78,9 |
79-94,9 |
>95 |
|
180 |
65-80,9 |
81-96,9 |
>97 |
|
182 |
66-82,9 |
83-98,9 |
>99 |
|
184 |
68-84,9 |
85-101,9 |
>102 |
|
186 |
69-85,9 |
86-103,9 |
>104 |
|
188 |
71-87,9 |
88-105,9 |
>106 |
|
190 |
72-89,9 |
90-107,9 |
>108 |
|
192 |
74-91,9 |
92-110,9 |
>111 |
Źródło:
Mała encyklopedia medycyny PWN, warszawa 1989 Medycyna po Dyplomie, Wydanie specjalne
|
|
|
|