Zapraszam na nową stronę

Zawartość strony
 

punktor

Magnetostymulacja

punktor

Wpływ zimna na organizm

punktor

Polewania wodą

punktor

Promieniowanie podczerwone

punktor

Bicze szkockie


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Magnetostymulacja

 

 

Jest to terapia polami magnetycznymi o niskich wartościach indukcji. Oddziaływanie  nimi nie jest jeszcze w pełni wyjaśnione. Jego efekty przypisuje się głównie indukowanym w tkance w czasie przepływu pulsujących pól magnetycznych bardzo słabym prądom, tzw. Siłom Lorentza, które:

  • Powodują zwiększenie przepuszczalności błon półprzepuszczalnych,

  • Powodują wzrost energii drgań błon i/lub jonów,
  • Mają wpływ na elektroosmotyczne procesy fizjologiczne,
  • Mają wpływ na procesy neutralne przez sumowanie się bardzo małych potencjałów.

Ma to w rezultacie wpływ na:

    1. wnikanie Ca2+ do komórek,
    2. przekaźnictwo międzykomórkowe,
    3. aktywność ATP-azozależnej pompy sodowo-potasowej błon komórkowych,
    4. stymulację tworzenia cAMP,
    5. zwiększenie absorpcji białek,
    6. zwiększenie ogólnego transportu przez błonę komórkową,

    7. stymulację tworzenia prostaglandyn E,
    8. zwiększenie zawartości DNA.
       

Wskazania do magnetostymulacji.

 Magnetostymulacja działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo, zwiększa utylizację tlenu i stabilizuje oddychanie komórkowe. Zwiększa w istotny sposób przepływ krwi w naczyniach tętniczych i kapilarach, poprawia też drenaż żylny, przyspiesza proces gojenia się ran. Stosuje się magnetostymulację w leczeniu chorób ośrodkowego układu nerwowego i narządu ruchu. Najdłuższe obserwacje kliniczne dotyczą zastosowania magnetostymulacji w chorobie Parkinsona, stwardnieniu rozsianym oraz zespołach bólowych narządu ruchu na tle zwyrodnieniowym (zapalnym i pourazowym). Stosuje się ją też w rehabilitacji po udarach mózgu, chorobie Alzheimera, migrenie, zaburzeniach krążenia obwodowego, trudno gojących się ranach
i owrzodzeniach. Magnetostymulacja wykazuje też działanie uspokajające i stabilizujące układ nerwowy wegetatywny. Należy się spodziewać, w najbliższych latach rozszerzenia wskazań do stosowania tej formy fizjoterapii.


Przeciwwskazania:

Czynna choroba nowotworowa, ciąża, implanty elektroniczne, czynna gruźlica płuc, krwawienie z przewodu pokarmowego, ostra niewydolność wieńcowa, ciężkie infekcje pochodzenia bakteryjnego, wirusowego i grzybiczego.

Źródło:

T. Mika, w. Kasprzak, Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 2006

powrót
 

 

 

 

Wpływ zimna na organizm

 

Obniżenie temperatury otoczenia do niższych wartości od strefy komfortu cieplnego skóry uruchamia mechanizmy adaptacyjne regulacji cieplnej ustroju. W pierwszej fazie krótkotrwałego działania zimna skóra jest blada.  Skurcz naczyń krwionośnych skóry i tkanki podskórnej występujący pod wpływem niskich temperatur, zmniejsza przepływ krwi i ogranicza w ten sposób oddawanie ciepła otoczeniu. Jest to reakcja odruchowa, będąca następstwem pobudzenia receptorów zimna skóry. Zachodzi ona
w wyniku wyładowań powstałych we włóknach współczulnych unerwiających naczynia krwionośne. Nasilenie tej zmiany zależy zarówno od temperatury, jak i od szybkości jej obniżania w czasie. W fazie tej następuje zmniejszenie przemiany materii miejscowej
i zwiększenie przemiany materii w części rdzeniowej. Dochodzi również do zwiększenia ciśnienia tętniczego i żylnego krwi, zwiększenia napięcia mięśni szkieletowych  oraz zmniejszenie przewodnictwa nerwowego a także  zmniejszenie uwalniania mediatorów bólu i zapalenia. Po chwili następuje druga faza,
w której mechanizmy regulacyjne powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych. Skóra przybiera barwę różową z powodu zwiększonego ukrwienia. Następuje zmniejszenie napięcia nerwowego oraz spadek ciśnienia tętniczego i żylnego krwi,  zmniejszenie lub zniesienie bólu. Mechanizm regulacji cieplnej opisują tzw. fale Lewisa.

 

 

 

Ryc. Fale Lewisa (wg Kozłowskiego)

 

Po oziębieniu skóry do temperatury zamarzania wody po pewnym czasie skurcz naczyń ustępuje i ulegają one rozszerzeniu. Zwiększony w ten sposób przepływ krwi powoduje podwyższenie temperatury do ok. 8 ˚C. w kolejnej fazie następuje skurcz naczyń, a następnie kolejne ich rozszerzenie. Zachodzący pod wpływem zimna skurcz naczyń powierzchownych tkanek ustroju powoduje zwiększenie oporu naczyniowego na obwodzie, czego następstwem jest podwyższenie ciśnienia skurczowego krwi i obciążenie serca pracą zwiększającą  zapotrzebowanie na tlen. Mimo, że praca serca zwiększa się, to jednak w tych warunkach częstość jego skurczów maleje. Ważna dla regulacji cieplnej jest zachodząca pod wpływem zimna aktywacja układu adrenergicznego oraz występujące w tych warunkach zwiększenie przemiany materii, mające na celu wyrównanie utraty ciepła. Zmiany te u osób
z chorobą wieńcową czy nadciśnieniem mogą wyzwolić bóle dławicowe lub też znaczny wzrost ciśnienia krwi.

Wskazania do krioterapii:

  • Reumatoidalne zapalenie stawów,
  • Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,
  • Łuszczycowe zapalenie stawów,
  • Stany pourazowe,
  • Zmiany wynikłe z przeciążeń narządów ruchu,
  • Odnowa biologiczna.

Przeciwwskazania:

  1. klaustrofobia,
  2. nadwrażliwość na zimno,
  3. niewydolność układu krążenia i oddechowego,
  4. stany gorączkowe,
  5. zmiany zakrzepowe, zatorowe i zapalne w układzie naczyniowym,
  6. zmiany miażdżycowe tętnic uniemożliwiające reakcję naczyniową,
  7. otwarte rany i owrzodzenia.

 

Komora kriogeniczna składa się z przedsionka, gdzie temperatura wynosi ok. -60 ˚C oraz komory właściwej, gdzie temperatura wynosi od -110 ˚C do  -160 ˚C. W wyniku zadziałania skrajnie niskich temperatur w organizmie zachodzą następujące reakcje:

-spadek napięcia mięśniowego, zwolnienie przewodnictwa nerwowego,

-wzrost stężenia ACTH, kortyzonu, β-endorfin, adrenaliny
i noradrenaliny oraz testosteronu u mężczyzn,

-skurcz naczyń krwionośnych, a następnie rozkurcz i silne przekrwienie,

-działanie przeciwbólowe,

-poprawa drenażu żylnego i limfatycznego

-immunostymulacja,

- uodpornienie,

-antydepresyjne

Źródło:

T. Mika, w. Kasprzak, Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 2006

powrót
 

 

Polewania wodą

 

 

Polewania są zabiegami wodoleczniczymi, w których wykorzystuje się oddziaływanie na skórę strumienia wody o niskim ciśnieniu. Ciśnienie reguluje się kurkiem wodociągowym tak, aby wydobywała się ona pionowo. W czasie polewania należy dążyć do tego, aby woda pokrywała szerokim płaszczem możliwie największą powierzchnię ciała. Polewania można wykonywać również, używając naczyń z wodą. Polewanie karku wpływa na pogłębienie oddechu i zmniejszenie duszności w napadzie dychawicy oskrzelowej. Polewanie ramion rozpoczyna się od palców prawej ręki, polewając coraz to wyższe partie jej zewnętrznej powierzchni. Każdą kończynę polewa się kilka razy.  Pomaga w nerwicy
i bezsenności. Polewanie klatki piersiowej i kończyn górnych jest zabiegiem oddziałującym silnie bodźcowo. Zabieg polewania kończyn dolnych wykonuje się w leczeniu nerwobólu nerwu kulszowego, w niektórych chorobach gośćcowych, w żylakowatości kończyn dolnych oraz przewlekłych nieżytach nosa i gardła (wykorzystanie reakcji konsensualnej).

Zabieg polewania wodą korzystnie wpływa na odprężenie i relaks a także w celu zahartowania, stosując zimną wodę.

 

Źródło:

T. Mika, w. Kasprzak, Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 2006

powrót


 

 

Promieniowanie podczerwone

 

 Promieniowanie podczerwone jest promieniowaniem niewidzialnym. Jest emitowane przez ogrzane ciała w tym Słońce. Skutki, jakie wywołuje w tkankach promieniowanie elektomagnetyczne, zależą od ilości pochłoniętej przez nie energii. Zależność tę określa prawo Grotthusa-Drapera - „przemiany fotochemiczne układu reagującego wywołuje promieniowanie pochłonięte. Na przebieg reakcji fotochemicznych nie ma wpływu promieniowanie odbite, przepuszczone lub rozproszone”.
W fizykoterapii wykorzystuje się promieniowanie o długości fali od 770 do 15 000nm.

 

 

Działanie biologiczne promieni podczerwonych polega na ich wpływie cieplnym na tkanki. Energia promieniowania pochłoniętego przez tkanki zwiększa energię kinetyczną ich cząsteczek, a tym samym podnosi stan cieplny tkanek, czyli ich temperaturę.

 

Powoduje to:

·        Rozszerzenie naczyń włosowatych  skóry, a w związku z tym zwiększony przepływ przez tkanki krwi tętniczej,

·        Reakcje ze strony naczyń głębiej położonych, zgodnie z prawem
Dastre´a-Morata,

·        Zmniejszenie napięcia mięśni, kojące ciepło dające  efekt relaksu,

·        Podwyższenie progu odczuwania bólu,

·        Wzmożenie przemiany materii,

·        Pobudzenie receptorów cieplnych skóry, a w następstwie tego, na drodze odruchowej narządów głębiej położonych.

 

Wskazania do leczniczego stosowania promieni podczerwonych:

1.     przewlekłe i podostre stany zapalne, w których możliwe jest stosowanie ciepła,

2.     przewlekłe i podostre zapalenia stawów oraz zapalenia tkanek okołostawowych,

3.     nerwobóle oraz zespoły bólowe,

4.     stany po przebytym zapaleniu skóry i tkanek miękkich pochodzenia bakteryjnego.

 

Naświetlanie promieniami podczerwonymi można stosować jako zabieg wstępny przed masażem, kinezyterapią oraz jonoforezą.

 

Przeciwwskazania:

1.     niewydolność krążenia,

2.     czynna gruźlica płuc,

3.     skłonności do krwawień,

4.     zaburzenia w ukrwieniu obwodowych części kończyn,

5.     w stanach gorączkowych,

6.     w ostrych stanach zapalnych skóry i tkanek miękkich,

7.     w stanach wyniszczenia.

 

Odczyn organizmu na promieniowanie podczerwone może być miejscowy (rumień cieplny, który ustępuje) lub ogólny (przegrzanie organizmu - należy uzupełnić płyny i chlorek sodu).

 

Źródło:

T. Mika i W. Kasprzak, Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 2006

powrót

 

 

Bicze szkockie

 

Natrysk szkocki jest odmianą natrysku biczowego o zmiennej temperaturze. Wykonuje się go pod ciśnieniem od 202,6 do 304,0 kPa (2-3 atm), stosując na przemian wodę gorącą 38-42 0C w czasie od 30 s do 1 min i wodę zimną 10-150C w czasie kilku sekund. Zabieg kończy się po 3 min, stosując wodę zimną. Natryski stosuje się w celu: pobudzenia krążenia, uaktywnienia procesów metabolicznych, regulacji AUN, likwidacji napięcia mięśniowego, ujędrnienia skóry a także w celu uzyskania relaksu fizycznego i psychicznego.

 

 

Wskazania ogólne:

  • Nerwice

  • Stany wyczerpania psychicznego

  • Nerwobóle

  • Różne postaci gośćca stawowego i tkanek miękkich

  • Przewlekłe schorzenia dróg oddechowych

  • Zaburzenia ukrwienia obwodowego

 

Przeciwwskazania:

  • Niewydolność krążenia

  • Choroba nadciśnieniowa

  • Choroba wieńcowa

  • Padaczka

  • Stany wyniszczenia

  • Zapalenia nerwów i nerwobólach w stadium ostrym

  • Zaawansowana nerwica serca

 

Źródło:

T. Mika, W. Kasprzak, Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006

 

 

powrót