Jest to terapia polami magnetycznymi o niskich wartościach indukcji. Oddziaływanie  nimi nie jest jeszcze w pełni wyjaśnione. Jego efekty przypisuje się głównie indukowanym w tkance w czasie przepływu pulsujących pól magnetycznych bardzo słabym prądom, tzw. Siłom Lorentza, które:

• powodują zwiększenie przepuszczalności błon półprzepuszczalnych,
• powodują wzrost energii drgań błon i/lub jonów,
• mają wpływ na elektroosmotyczne procesy fizjologiczne,
• mają wpływ na procesy neutralne przez sumowanie się bardzo małych potencjałów.
  

 

Ma to w rezultacie wpływ na:

• wnikanie Ca2+ do komórek,
• przekaźnictwo międzykomórkowe,
• aktywność ATP-azozależnej pompy sodowo-potasowej błon komórkowych,
• stymulację tworzenia cAMP,
• zwiększenie absorpcji białek,
• zwiększenie ogólnego transportu przez błonę komórkową,
• stymulację tworzenia prostaglandyn E,
• zwiększenie zawartości DNA.

Wskazania do magnetostymulacji:

   Magnetostymulacja działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo, zwiększa utylizację tlenu i stabilizuje oddychanie komórkowe. Zwiększa w istotny sposób przepływ krwi w naczyniach tętniczych i kapilarach, poprawia też drenaż żylny, przyspiesza proces gojenia się ran. Stosuje się magnetostymulację w leczeniu chorób ośrodkowego układu nerwowego i narządu ruchu. Najdłuższe obserwacje kliniczne dotyczą zastosowania magnetostymulacji w chorobie Parkinsona, stwardnieniu rozsianym oraz zespołach bólowych narządu ruchu na tle zwyrodnieniowym (zapalnym i pourazowym). Stosuje się ją też w rehabilitacji po udarach mózgu, chorobie Alzheimera, migrenie, zaburzeniach krążenia obwodowego, trudno gojących się ranach
i owrzodzeniach. Magnetostymulacja wykazuje też działanie uspokajające i stabilizujące układ nerwowy wegetatywny. Należy się spodziewać, w najbliższych latach rozszerzenia wskazań do stosowania tej formy fizjoterapii.

 

Przeciwwskazania:

   Czynna choroba nowotworowa, ciąża, implanty elektroniczne, czynna gruźlica płuc, krwawienie z przewodu pokarmowego, ostra niewydolność wieńcowa, ciężkie infekcje pochodzenia bakteryjnego, wirusowego i grzybiczego.

 

Źródło: T. Mika, w. Kasprzak, Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 2006