Zapraszam na nową stronę

Zawartość strony
 

punktor

Techniki masażu klasycznego

punktor

Wpływ masażu na układy człowieka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Techniki masażu klasycznego

 

 

Głaskanie

Każdy masaż rozpoczynamy i kończymy głaskaniem. Jest to najczęściej stosowana technika. W wyniku głaskania następuje usunięcie złuszczonego naskórka i wydzieliny gruczołów skóry oraz na przepchnięcie krwi żylnej i chłonki w kierunku dosercowym. Dzięki naprzemiennemu zwężaniu się i rozszerzaniu światła naczyń następuje pobudzenie układu krążenia. Ustępują zastoje i obrzęki i przyspiesza się wchłanianie krwiaków powstałych na skutek urazów. Ostrożnie wykonane głaskanie na obwodzie ogniska zapalnego prowadzi do polepszenia krążenia krwi i chłonki i prowadzi do zwalczania stanu zapalnego. W zależności od siły zastosowanego bodźca głaskanie pobudza lub obniża pobudliwość nerwów czuciowych skóry. Obok funkcji leczniczej głaskanie ma znaczenie diagnostyczne, gdyż pozwala wykryć niektóre zmiany chorobowe w tkankach.

Rozcieranie

Jest drugą w kolejności techniką stosowaną w masażu klasycznym. Zadaniem rozcierania jest rozdrobnienie i przemieszczenie na obwód wysięków pozapalnych czy pourazowych krwiaków zrostów i blizn. Jest również techniką umożliwiającą zlikwidowanie narośli w tkance kostnej. Podczas masażu wytwarzana jest znaczna ilość ciepła oraz towarzyszące temu zjawisku przekrwienie tkanek masowanych, co ułatwia wchłanianie przemieszczonych drobin. Rozcieranie usuwa kwas mlekowy i bierze czynny udział przy wyzwalaniu się z tkanek wszystkich metabolitów przemiany materii ułatwia rozprowadzenie wszelkich substancji po organizmie.

Ugniatanie

Ugniatanie spełnia dwie funkcje: przepychajacą krew i chłonkę z naczyń leżących obwodowo do centralnych i ssącą przez wytworzenie próżni w miejscu ugniatanym oraz wypełnienie jej przez krew i chłonkę z naczyń leżących obwodowo od miejsca masowanego. Ugniatanie wypycha z tkanek substancje, które zostały wyzwolone wskutek rozcierania i tworzy w nich miejsca dla substancji odżywczych. Technikę tę zaleca się przeważnie w celu intensywnego pobudzenia mięśni. W następstwie zabiegu zwiększa się napięcie i zdolność do sprawnego kurczenia się włókien mięśniowych oraz następuje lepsze odżywienie tkanek. Ugniatanie podobnie jak rozcieranie powoduje przyrost tkanki mięśniowej, wzrost siły i wytrzymałości mięśni. Należy jednak pamiętać, że zbyt mocno i często wykonywane ugniatanie prowadzi najpierw do przyrostu tkanki mięśniowej potem do jej przerostu, a następnie zwiotczenia.

Oklepywanie

Oklepywanie zalicza się do bardzo silnych bodźców mechanicznych. Powstają pod jego wpływem odczyny miejscowe (znaczne przekrwienie) oraz zmiany pobudliwości obwodowego układu nerwowego. Krótkotrwałe, szybko po sobie następujące sprężyste uderzenia wywołują wystąpienie wyraźnych skurczów mięśni gładkich i poprzecznie prążkowanych. Następuje poprawa stanów troficznych mięśni, zmniejszenie pobudliwości nerwowej a także zmniejszenie się bólów neuralgicznych. Oklepywanie wykonywane jest uderzając poprzecznie w mięśnie. Rytmiczne uderzenia wywołują skurcz i rozkurcz naczyń krwionośnych, powodując zasysanie krwi z części leżach obwodowo do miejsca masowanego.

Wibracja

Wibrację stosuje się do pobudzenia mięśni poprzecznie prążkowanych i gładkich wprawiając je w rytmiczne drżenie. Obniża ona zwiększoną patologicznie pobudliwość. Pobudza także włókna mięśniowe ( następuje wzrost napięcia i zwiększenie ich sprawności czynnościowej).  Bezpośrednie działanie wibracji polega także na wywołaniu odczynów pośrednich, takich jak zwiększenie napięcia naczyń krwionośnych, zwolnienie tętna, podniesienie się ciśnienia krwi. Wprawiając w ruch drżący tkanki powierzchniowe, doprowadzamy do drżenia tkanek pod nimi leżących, przyspieszając znacznie przemianę materii. Tak więc wibracja jest bardzo skuteczną techniką w leczeniu otyłości. Ułatwia ona również wchłanianie wszelkich substancji w tkankach oraz wydalanie substancji z tkanek do krwi. Działa pobudzająco na czynność wydzielniczą wszelkich gruczołów oraz powoduje przyrost tkanki mięśniowej, jej elastyczność i siłę.

Roztrząsanie

Roztrząsanie wprawia w łagodny ruch drżący mięśnie masowane. Wykonane spokojnie i delikatnie działa rozluźniająco na tkanki, a wykonane energicznie- pobudzająco. Roztrząsanie wykonywane jest     z mniejszą częstotliwością  przy dużej amplitudzie drgań.

Wałkowanie

Jest to połączenie głaskania, rozcierania i ugniatania. Jest więc wypadkową działania tych technik. Wykonane powoli działa rozluźniająco na tkanki, a wykonane energicznie zawsze pobudzająco.

 

 

Źródło:

Adam Zborowski, Masaż klasyczny, wydawnictwo AZ, Kraków 1994

 

powrót

 

 

 

Wpływ masażu na układy człowieka.
 

Układ nerwowy

W wyniku masażu poprzez lepsze ukrwienie i utlenowanie zapewnione są prawidłowe procesy metaboliczne we wszystkich częściach układu nerwowego. Masując tkanki, wpływamy w sposób bezpośredni na zakończenia nerwowe znajdujące się w tych tkankach, stymulując przewodnictwo nerwowe. Przy opracowywaniu mięśni karku, grzbietu i okolicy lędźwiowo-krzyżowej wywieramy wpływ na nerwy rdzeniowe i utworzone z nich sploty. Przy masażu kręgosłupa wpływamy również tonizująco lub pobudzająco na pień układu współczulnego, którego zwoje leżą wzdłuż kręgosłupa po obu jego stronach. Masując skórę, mięśnie i tkanki pod nimi leżące w miejscach unerwionych przez III, VII, IX, X nerw czaszkowy  i odcinek krzyżowy wpływamy nie tylko na te nerwy, ale również na układ przywspółczulny. Wpływając na układ autonomiczny doprowadzamy do wyrównania funkcjonowania przeciwstawnie działających układów: sympatycznego i parasympatycznego.

Układ oddechowy

Wpływ pośredni prowadzi do poprawy procesów oddychania dzięki ścisłej zależności układu krążenia i oddychania. Zwiększony powrót krwi żylnej, większy przepływ krwi przez serce i płuca, rozszerzenie naczyń krwionośnych prowadzą do zwiększonej przemiany materii, a tym samym większego zapotrzebowania na tlen. Dzięki mechanizmom regulacji nerwowej, humoralnej, chemicznej oraz nieswoistym odruchom oddechowym dochodzi do pobudzenia pracy płuc. Uwalniająca się podczas masażu większa ilość histaminy powoduje zwężenie drzewa oskrzelowego i zmniejszenie przestrzeni nieużytecznej płuc. Opracowując odpowiednie segmenty skóry, mięśni, tkanki łącznej, wywiera się wpływ na układ oddechowy.

Wpływ bezpośredni masażu polega na opracowaniu grzbietu, kręgosłupa, klatki piersiowej, a szczególnie przestrzeni międzyżebrowych, których uelastycznienie i zwiększenie ruchomości w stawach mostkowo-żebrowych i żebrowo-kręgowych prowadzi do zwiększenia objętości klatki piersiowej, a nieswoisty odruch powstający przy mechanicznym pobudzeniu stawów i powierzchni okołostawowych prowadzi do pobudzenia oddychania. Pobudzenie drzewa oskrzelowego prowadzi do zwiększonego wydzielania śluzu, który jednocześnie zostaje usunięty, zwłaszcza dzięki oklepywaniom klatki piersiowej i grzbietu. Masaż i gimnastyka oddechowa prowadzą do lepszej wentylacji płuc i zwiększają wydolność układu oddechowego.

Układ krążenia

Stosowanie wszystkich technik masażu, a szczególnie ugniatań, powoduje przepchnięcie w kierunku serca jak również zassanie krwi obwodowo leżącej. Powoduje to nie tylko odciążenie serca, ale wręcz poprawę jego pracy. Zwiększając pojemność minutową i wyrzutową serca, usprawniamy proces wymiany gazowej na wszystkich szczeblach, a mechanizmy powodujące rozszerzenie naczyń krwionośnych, ułatwiają transport tlenu i substancji odżywczych oraz usuwane są zbędne metabolity przemiany materii. Poprzez uruchomienie awaryjnej sieci  naczyń usprawnia się i uelastycznia układ krążenia.

Układ pokarmowy

Wpływ pośredni: poprzez pobudzenie układu krążenia doprowadzamy do lepszego odżywienia a tym samym lepszego funkcjonowania układu pokarmowego. Wpływ poprzez układ nerwowy stymuluje pracę i napięcie mięśni przewodu pokarmowego. Spożywane pokarmy są dokładniej trawione, a zawarte w nich składniki odżywcze wykorzystane w całości. Ponadto wpływamy drogą unerwienia segmentarnego i humoralną (podczas masażu wydziela się histamina, która wpływa na zwiększone wydzielanie soku żołądkowego).

Wpływ bezpośredni odbywa się masując powłoki brzuszne w wyniku czego następuje napięcie mięśni ścian żołądka, jelita cienkiego i jelita grubego. Poprzez drażnienie narządów jamy brzusznej wzmagamy wydzielanie hormonów żołądkowo-jelitowych. Odpowiedni masaż pozwala na przepchnięcie zalegających mas kałowych w jelicie grubym.

Układ moczowo-płciowy

Wpływ pośredni wiąże się przede wszystkim z układem krążenia. Zwiększenie pod wpływem masażu pojemności minutowej serca sprawia, że zwiększa się przepływ krwi przez nerki, poprawiając filtrację kłębuszkową. Poprawia się oczyszczanie osocza krwi oraz zwiększa się wydzielanie wazopresyny, która powoduje zagęszczenie moczu poprzez ułatwienie wtórnego wchłaniania wody. Pośredni wpływ uzyskuje się masując strefy unerwienia segmentarnego. Wpływ bezpośredni wywierany jest poprzez opracowanie grzbietu na wysokości od XI kręgu piersiowego do III kręgu lędźwiowego, a więc w miejscu rzutowania nerek, jak również masując podbrzusze, co wpływa na funkcjonowanie zwieraczy.

Układ wewnątrz-wydzielniczy

Czynność gruczołów dokrewnych pod wpływem masażu ma charakter adaptacyjny, współdziałając w przystosowaniu organizmu do masażu. Szczególnie istotne znaczenie odgrywają zmiany wpływające na adaptację układu krążenia i kontrolę metabolizmu.

 

 

Źródło:

Adam Zborowski, Masaż klasyczny, wydawnictwo AZ, Kraków 1994


 

powrót