PageRank Checking Icon



Witaj. Jesteś
gościem na mojej stronie.
 
 
 
 
Nisko i wysokoreaktywni.
 
   Reaktywność jest cechą przejawiającą się we względnie stałej i charakterystycznej dla człowieka intensywności reakcji. Niskoreaktywni charakteryzują się obniżoną wrażliwością
i wysoką wydolnością. Mają wyższą odporność, mechanizm fizjologiczny tłumi stymulację. Wysokorektywni mają wysoką wrażliwość i obniżoną wydolność. Mechanizm fizjologiczny wzmacnia stymulację. Dane wskazują na interesującą możliwość, że różnice indywidualne pod względem asymetrycznych wzorców pobudzenia okolic przednich płata czołowego wiążą się z tendencjami do określonego reagowania emocjonalnego. Zakłada się, że lewy obszar przedni jest wyspecjalizowany w emocjach związanych z tendencją do zbliżania się, podczas gdy prawy obszar przedni, w emocjach związanych z tendencją do unikania.    Na przykład osoby z obniżoną aktywacją przedniej części lewego płata czołowego cechować się będą względnie słabym pobudzeniem systemu zbliżania się, a w konsekwencji- szczególną podatnością na smutek i depresję. I osoby z nasiloną aktywacją prawego obszaru przedniego cechować się będą także względnie silnym pobudzeniem systemu unikania, a w konsekwencji będą szczególnie podatne na emocje i zespoły psychopatologiczne, w które uwikłany jest ten system (strach i nerwica lękowa). Natomiast osoby z nasiloną aktywacją lewego obszaru przedniego cechują się nasiloną aktywacją systemu zbliżania, dzięki czemu dobrze dają sobie radę ze stresem i mają skłonność do emocji pozytywnych. W szczególności, osoby o przewadze pobudzenia prawostronnego okazały się reagować silniejszym spadkiem aktywności białych krwinek w odpowiedzi na pojawienie się stresorów zarówno naturalnych, jak i manipulowanych eksperymentalnie. Osoby z przewagą aktywacji prawostronnej cechują się silniejszą dyspozycją do afektu negatywnego, silniej reagują emocjami negatywnymi na fragmenty filmów wzbudzających te emocje oraz cechują się osłabioną aktywnością cytotoksycznych krwinek białych w porównaniu z osobami o przewadze aktywności lewostronnej.
   W badaniach J. Kagana i współpracowników za pomocą strukturalnego i funkcjonalnego rezonansu magnetycznego badano osiemnastolatków, którzy w wieku czterech miesięcy zostali zakwalifikowani na podstawie reakcji na nieznane zdarzenia, jako wysoko lub niskoreaktywni. Osoby wysokoreaktywne były w dzieciństwie nieśmiałe i bojaźliwe, prezentowały oznaki większej pobudliwości ciała migdałowatego. Natomiast niskoreaktywne były śmiałe i towarzyskie. W wieku 18 lat obie grupy różnią się w dwóch obszarach. Wysokoreaktywni badani mają grubszą korę mózgową w niewielkim obszarze w przyśrodkowej ścianie kory przedczołowej w prawej półkuli. Osoby niskoreaktywne mają z kolei grubszą korę mózgową w brzusznej części okolicy oczodołowo-czołowej w korze przedczołowej lewej półkuli. I po drugie u wysokoreaktywnych obserwuje się większy napływ krwi do ciała migdałowatego podczas oglądania nieznanych twarzy. Występuje szybszy czas reakcji jadra migdałowatego na nieznane, nieoczekiwane zdarzenia.                
   Najważniejszym czynnikiem charakterystycznym dla obu aktywności jest ruchliwość, czyli zdolność przechodzenia z jednej reakcji w drugą (czynnik wyższego rzędu). Elementy składowe czasowej charakterystyki zachowania to utrzymanie się reakcji, powtarzanie, trwałość, szybkość i tempo. Ponadto różnicowanie ludzi ze względu na fizjologiczne wskaźniki aktywności mózgu pozwała stwierdzić istnienie różnic między nimi pod względem dyspozycji afektywnych i reagowania emocjonalnego na pojawiające się w otoczeniu bodźce. Dane te dowodzą sensowności klasyfikowania osób na wymiarze rozciągającym się od afektu negatywnego (związanego z wycofywaniem się) do afektu pozytywnego (związanego za zbliżaniem się. Depue i współpracownicy stwierdzili znaczne różnice indywidualne w funkcjonowaniu dopaminy, której wydzielanie zachodzi głównie w korze przedczołowej. Stwierdzono znaczną korelację pomiędzy dyspozycyjną skłonnością do przeżywania afektu pozytywnego a pewnymi pośrednimi wskaźnikami poziomu dopaminy. Możliwe, że istnieje asymetryczny rozkład receptorów dopaminy i ich związku z tendencją do przeżywania afektów pozytywnych.
 
Źródło:
P. Ekman i R. J. Davidson, Natura emocji, GWP Gdańsk 1999
Nieśmiałe mózgi, Charaktery nr 4 2009 r.

 
Wspierane przez Hosting o12.pl
© 2007 - 2011 Created Piotr & Jerzy Ratajczak